Sluitsteen

Plaats: Zeewolde

Locatie: Zeewolderdijk

Kunstenaar: Marga Minco, Britt Nelemans

Materiaal: graniet

Jaar: 1996

Beschrijving:

De dijk van Zuidelijk Flevoland werd op 25 oktober 1967 gesloten. Nabij dit sluitgat staat aan de Zeewolderdijk bij het water een granieten kunstwerk. Vijf platte platen, variërend in hoogte en breedte, vormen het kunstwerk. De ruimte tussen de platen is even groot als de dikte van de platen. Op de kleinste plaat  heeft de Utrechtse steenhouwer Britt Nelemans een gedicht van Margo Minco gehouwen :

grillig ligt het water

kastijdt de dijken, sluit en keert

windscheef beschermt het riet

een zee van land

De sluitsteen maakt deel uit van het project Dijkwacht. Om stil te staan bij het 10-jarig bestaan van de Provincie Flevoland worden in de zomer van 1996 uiteenlopende kunstprojecten in de buurt van de sluitpunten geplaatst. Zowel schrijvers als beeldend kunstenaars werken aan het project Dijkwacht mee. De vier sluitpunten in de dijken van Flevoland zijn die punten waar de dijken als laatste gedicht zijn en dus van grote betekenis voor het ontstaan van de polder. Op de plaatsen waar sluitstenen zijn gelegd en de dijken werden gedicht worden ze opnieuw "gedicht" met woorden van dichters.

Ook in Schokkerhaven, Urk en Lelystad zijn gedichten van respectievelijk Remco Campert, Ed Hoornik en Jan Wolkers te vinden. De beeldend kunstenaars en schrijvers lieten zich inspireren door het ontstaan, de natuur en de cultuur in de provincie. De beeldende kunstprojecten waren van tijdelijke aard.

Kunstenaar

Marga Minco werd op 31 maart 1920 in Ginneken geboren. Marga Minco is een pseudoniem, de werkelijke naam van de schrijfster is Sara Menco. Ze was het derde kind in het joodse gezin.Toen ze 5 jaar was, verhuisde het gezin naar Breda, waar haar vader een vooraanstaande positie in de joodse gemeenschap had. Marga bezocht daar de Nutsschool voor meisjes bij het Valkenberg. Van 1933-1940 was ze leerling-journaliste bij de Bredasche Courant. Tijdens de Duitse bezetting is ze ondergedoken in Amsterdam, de Haarlemmermeer en Heemstede. Zij is de enige overlevende van het gezin dat tijdens de bezetting werd weggevoerd. Minco was getrouwd met de schrijver/dichter Bert Voeten (1918-1992). Een groot deel van haar werk is door oorlogservaringen gekleurd. De verhalen die niet direct op de oorlog betrekking hebben, gaan wel altijd over eenzaamheid en isolement. In 1957 ontving zij de Multatuliprijs voor het verhaal 'Het adres' en een jaar later de Vijverbergprijs voor 'Het bitter kruid', dat in acht talen is vertaald.