Vanwege gebrek aan bouwmaterialen en geschoolde bouwvakarbeiders was het onmogelijk om op de te verpachte percelen direct definitieve boerderijen te bouwen. Om in 1947 toch in het oostelijk deel van de polder de bedrijfsvoering te kunnen starten werden 90 houten noodgebouwen gerealiseerd. In de Leeuwarder courant van 20 november 1947 stond: "[…] in 'de polder' werd in 1942 zegge en schrijve één [boerderij] gebouwd. In 1942 kwamen er weliswaar twintig bij, in 1944 zelfs 28, maar in 1945 en 1946 werd er weer slechts één boerderij bijgebouwd, zodat er nu in totaal 51 permanente boerenbehuizingen staan, ieder met ongeveer 500 bunder land er om heen. Enkele van deze boerderijen staan in het gebied, dat dit jaar zal worden uitgegeven en slechts twaalf van de 105 nieuwe boeren zullen inderdaad met hun hele bedrijf 'onder de pannen' komen. De rest zal voorlopig moeten wonen in kampen (na Mei in nog te bouwen woningen, die eigenlijk voor de vaste arbeider bestemd zijn) en zich verder moeten behelpen met een Belgische barak, die wel plaats biedt aan de paarden, de koe en de landbouwmachines, maar niet aan de oogst […]". De benodigdheden voor deze noodvoorzieningen werden aangevoerd uit België en waren afkomstig van legerbarakken waarin krijgsgevangenkampen tijdens de Tweede Wereldoorlog waren ondergebracht, vandaar de naam 'Belgische barak'. In 1948 werden er slechts drie bedrijven uitgegeven, omdat het niet raadzaam werd geacht, door te gaan met de stichting van noodgebouwen. Begin december 1948 meldde de Heerenveensche koerier over de uitgifte van bedrijven: "Het tempo wordt echter geheel bepaald door de huizen- en boerderijenbouw, want het experiment om de uitgifte te bespoedigen door het bouwen van noodschuren, is niet bijster uitgevallen. Nog steeds moeten de eerste pachters zich behelpen met een noodschuur".

In 1948 werden bij de Belgische barakken geïmporteerde houten prefab-woningen, de zogenaamde Oostenrijkse woningen gebouwd. Met de bouw van de Oostenrijkse woningen werd de montagebouw in de polder geïntroduceerd. Vanaf 1952 werden de 90 gebouwde noodschuren langzaamaan vervangen door schokbetonnen schuren van het bedrijf N.V. Schokbeton uit Kampen. In Driemaandelijksch bericht betreffende Zuiderzeewerken 1952, 4e kwartaal staat: "Boerderijbouw. Na de honderd montageschuren die volgens bestek 1005 gereed kwamen, werd opdracht gegeven voor de bouw van 25 montageschuren (bestek1006) en later voor de bouw van 42 schuren (bestek 1007). 61 van de laatst genoemde schuren dienen ter vervanging van de houten noodschuren, gemaakt van onderdelen van barakken uit Belgische militaire kampen. Bij de opzet was gerekend op een levensduur der noodschuren van 5 jaren en de toestand waarin de schuren zich momenteel bevinden, maakt haar vervanging ook inderdaad nodig". In maart 1954 waren nog 23 van de 90 noodschuren in gebruik bij kleine akkerbouwbedrijven waarop ook wat vee werd gehouden; 8 staatslandbouwbedrijven van 12 ha, 8 particuliere bedrijven van 12 ha en 7 particuliere bedrijven van 18 ha. Het dagelijks bestuur van de Stichting voor de Landbouw vond het de hoogste tijd dat aan deze toestand een einde kwam. De stichting verzocht Jacob Algera, de minister van Waterstaat, deze laatste noodschuren zo snel mogelijk op te ruimen en liefst datzelfde jaar en anders uiterlijk in 1955 definitieve bedrijfsgebouwen te plaatsen. Bron: Nieuwsblad van het Noorden 23-3-1954, pag. 2. Op  27 december 1954 stond in het dagblad Het Parool: "In de Noordoostpolder zullen nog 25 boerderijen worden gebouwd, die de noodschuren van thans moeten vervangen".