Slangentoren

Plaats: Almere

Locatie: Clemenceaustraat

Kunstenaar: Lon Pennock

Materiaal: diverse materialen

Jaar: 1983

Beschrijving:

Veel mensen herkennen de Slangentoren die bij de Brandweerkazerne op het bedrijventerrein Markerkant staat niet als kunstwerk, omdat het een kruising is tussen beeldende kunst en architectuur. De brandweerkazerne is een rechttoe rechtaan, vrij anoniem bouwwerk. Architect Tjitte Tigchelaar uit Almere besloot daar wat aan te doen. Eén procent van de bouwsom moest besteed worden aan een beeldende kunsttoepassing. Al in een vroeg stadium vroeg hij de Haagse kunstenaar Lon Pennock mee te denken met het ontwerp. Zij kozen voor een kunsttoepassing aan de buitenkant van het gebouw. Door de nauwe samenwerking is kunst hier optimaal met verschillende gebruiksfuncties gecombineerd. In de 22 meter hoge kleurrijke toren kunnen 200 slangen hangen. De slangen moeten na bluswerkzaamheden gewassen en gespoeld worden en vervolgens verticaal gedroogd, anders verstoppen ze door rottend water. Daarnaast zijn er aan de buitenzijde verschillende terrassen aangebracht, waarop gevaarlijke manoeuvres geoefend kunnen worden. In de nok van de droogtoren bevindt zich nog een windenergiemolen. Leerlingen van het CIOS gebruiken de toren om abseilen te oefenen.

In dit kunstwerk ontmoeten de kunstopvattingen uit de jaren zestig en de jaren negentig elkaar. In de zestiger jaren heette het dat kunst een verbetering van de leefomgeving moest zijn, terwijl in de jaren negentig een kunstwerk een ruimte identiteit geeft en een geïntegreerd deel is van de omgeving waar het deel van uitmaakt.

Kunstenaar

Leonardus Petrus Paulus (Lon) Pennock werd op 22 mei 1945 geboren in Den Haag. Hij volgde zijn opleiding van 1962 tot 1967 beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Vervolgens  studeerde hij tot 1968 met een Franse beurs voort aan de Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts in Parijs. Pennock is als traditioneel beeldhouwer opgeleid, maar veranderde snel in een abstracte, zelfs minimalistische kunstenaar. Gedurende zijn hele carrière heeft hij zich gewijd aan een zorgvuldig onderzoek van het materiaal en aan de wijze waarop het beeld zich verhoudt tot zijn omgeving.

In 1969 ontving hij zowel de Buys van Hulten-prijs als de Jacob Maris aanmoedigingsprijs. In 1973 en 1979 werd hem een beurs toegekend door het Ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk.