Nimis

Nimis
Nimis Nimis Nimis Nimis

Plaats: Almere

Locatie: Koningin Beatrixpark

Kunstenaar: Pjotr Müller

Materiaal: beton en granito

Jaar: 1989

Beschrijving:

In het Koningin Beatrixpark heeft de kunstenaar Pjotr Müller een stukje denkbeeldige geschiedenis geïmplanteerd. Een “ruïne” van een tempel op een eiland gelegen in een brede waterpartij in het centrale deel van het park. De tempel, uitgevoerd in vier kleuren granito, is 4,60 x 3,60 x 3,20 meter groot.

In het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw stelde Müller zich een doel: “Ik nam me voor om binnen één decennium een paradijs voor mezelf te scheppen.” De barokke bouwsels die tussen 1983 en 1989 ontstonden lijken op kathedralen, pagodes en boeddhistische tempels. Maar als godshuis doen ze geen dienst, nooit. Het zijn follies die vaak op moeilijk bereikbare plekken en vanuit de verte tot ingetogenheid en overdenking uitnodigen. Müller doopte het project “Mijn Paradijs”, niet ‘het’ paradijs, want dat bestaat niet, vindt de ongelovige Müller. 'Nimis' is de laatste van een reeks van twaalf tempelvormige bouwsels in verschillende architectonische stijlen die Müller bouwde. Deze tempel vormt een postmoderne follie en kan gezien worden als een hedendaagse interpretatie op de 18-eeuwse bouwwerken die Engelse landeigenaren op hun buitenplaatsen lieten neerzetten

Het kunstwerk bestaat uit een sokkel van traptreden waarop twee muren staan die onderling verbonden zijn met bogen. Oorspronkelijk had het beeld geen titel. Maar als in de catalogus bij zijn solo expositie Aleph-Hedendaagse Kunst in Almere de naam van de granitowerker Nimis Beton BV uit Cruquis per ongeluk aan het kunstwerk wordt verbonden, houdt Müller de idyllische naam aan.

Kunstenaar

Pjotr Müller is op 29 september 1947 in Amsterdam geboren. Hij groeide op in een communistisch milieu in Amsterdam als tweede van zes kinderen. Zijn eerste leerschool was het natuursteenbedrijf van zijn vader. Hier leerde hij de techniek van het steenhouwen. Als kind hielp hij daar op zaterdagmiddagen mee en als zestienjarige assisteerde hij zijn vader bij de restauratie van het Amsterdamse Centraal Station. Müller startte in 1965 bouwkunde aan de TU in Delft, maar stapte na anderhalf jaar over naar de afdeling beeldhouwen van de Rietveld Academie in Amsterdam waar hij van 1967-1970 studeerde. In ’70 en ’71 vervolgde hij zijn opleiding aan de Academia di Bell'Arti, Florence in Italië. Als docent was Müller verbonden aan de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam en de Koninklijke Academie voor de Kunsten in 's-Hertogenbosch.

Het vroege werk van Pjotr Müller, abstracte beelden die hij geheel conform de tijdgeest maakte, wordt gekenmerkt door technische perfectie. Zijn latere werk kan gezien worden als een onderzoek naar anonieme sculpturen en bouwsels van primitieve culturen, die niet werden gemaakt binnen een artistieke, maar binnen een religieuze context. Müller legt zijn gedachten over architectuur vast in zijn beelden, die wel verwijzen naar bouwwerken maar tegelijkertijd autonoom blijven. Zijn verlangen om de architectuur zijn diepere en rituele betekenis terug te geven, en daarmee tegelijk de moderne architectuur te bekritiseren, loopt als een rode draad door zijn werk.



Laatste Update woensdag, 03 februari 2016